سحرگاه، وقتی صدایِ شیون از خرابه بلند شد، رقیه دیگر نبود. او رفته بود تا در کنارِ پدر، در آن بهشتِ دور، قصه‌هایِ بی‌پایانِ عشق را بشنود. اما در گوشِ تاریخ، هنوز صدایِ نازکش می‌پیچد: «پدرم را کجا برده‌اید؟» و آسمان هر بار با باران، پاسخ می‌دهد که او را به آغوشِ ابدیت برده‌اند، جایی که هیچ تیغی دیگر، غنچه‌ای را نمی‌شکافد.